Soms lijkt het alsof het zwart of wit moet zijn, voor of tegen, links of rechts, dringend of ‘voor later’. En is dat wel zo? Als student, op mijn allereerste stage — ik was een jaar of twintig — kreeg ik als feedback: “Annelies, tussen zwart en wit zitten heel veel tinten grijs.”

Onvoorstelbaar was dat toen (en nog enkele jaren daarna) voor mij.

Aan de kant van de jongere, daar hoorde ik te staan als jeugdwerker voor kinderen en jongeren die in maatschappelijk kwetsbare context opgroeien. De jongeren met hun ruwe bolsters en gouden hartjes zijn ‘goed’ en ouders, leerkrachten, politie ‘slecht’.

Simpel toch?

Heerlijk, de passie van een startende jeugdwerkster.

Ik kijk met veel liefde naar de Annelies van toen.

In de realiteit alles behalve simpel natuurlijk. Hoe meer ik stond te verkondigen:

“Maar kijk dan toch eens door mijn bril”, “take a walk in my shoes”, hoe meer ik besefte dat ook ik die beweging te maken had. Het vermogen om je te verbeelden hoe het aan de andere kant is, is goud waard. Letterlijk.

Wat maakt dat een team leerkrachten, techniekers, … soms vastloopt? Als iedereen enkel en alleen maar vanuit zijn eigen bril blijft kijken, word je niets wijzer. Je blijft uit je eigen perspectief kijken. Ik maakte er een gewoonte van om bij een overleg of in een sessie van stoel te veranderen, bijvoorbeeld na de pauze.

Om twee redenen: je gaat meestal zitten naast diegene die je al kent, en het is altijd boeiend om nieuwe mensen en perspectieven te leren kennen — want je kan van iedereen leren. En daarnaast verander je letterlijk van perspectief; niet zelden ga je ook naast diegene met dezelfde mening zitten en beland je dan tegenover diegene met de ‘tegenovergestelde’ mening.

Wil je niet gepolariseerd geraken, dan helpt het om van stoel, van kant, van perspectief te wisselen. Dat lijkt een kleine ingreep en toch is het dat niet, als ik kijk naar wat er met een groep gebeurt wanneer ik dit toepas. Het is iets kleins dat iedereen kan doen, er is niets bijzonders aan, en het voorkomt dat je vast komt te zitten in één perspectief.

We "fly our why" bij @Wilde Zwanen. We kijken door een canvas van perspectieven, en ontdekken zo dat beleving van mensen langs alle kanten waar kan zijn. Meer nog: dat het net de sterkte van een organisatie kan zijn als verschillen er mogen zijn. Verschillen van mening die er mogen zijn, zonder dat het een ‘meningenfestival’ wordt en zonder dat we het eens moeten worden. Want iedereen wil graag beluisterd en gehoord worden. Daar is niets aan verloren: luisteren om te begrijpen in plaats van om te reageren.

En misschien is dat wel de grootste complementariteit: dat we elkaar niet hoeven te overtuigen, maar kunnen ontmoeten — precies daar waar onze perspectieven elkaar raken.

‘Da kind ❤️´

Een uitspraak met een lach die regelmatig de afsluiter is van het bijkletsen met manlief

over de dag en de momentjes met kind 3. De ondertoon van liefde, verwondering en bewondering mag je er zelf bij fantaseren.

Kind 3, pas 10 jaar geworden, de kers op onze taart en een sociaal wonder aka ‘het vriendenmachien’. Kan er niet tegen als hij afgejaagd wordt, loopt graag het hele weekend in pyjama rond, tot hij zin heeft om iemand te zien, dan gaat het snel. Geeft al jaren mee yoga, met wisselende goesting, heel eerlijk, soms moet ik hem wel eens ‘omkopen’. 😅

Vorige week vertelde hij dat hij een ‘paniekske’ had gehad op school.

We spitsten onze oren, wat was er dan voorgevallen?

Kind 3: “We hadden een les over afval en ik vond dat zo erg.

Er was een foto van een schildpad en toen die klein was, was hij gevangen geraakt in een plastic rondje. Dat was niet gescheurd toen hij groeide en erger nog, hij had nu een misvormd schildje.

Ik vind dat zo erg wat wij met de aarde doen, mama. Wij zorgen daar toch echt niet goed voor.”

Terwijl ik mijn verontwaardiging over de mensheid wegslik:

“Amai schat, dat is echt niet leuk en wat gebeurde er dan met jou?

Wat was dat ‘paniekske’ dan?”

Kind 3: “Ik werd een beetje bang en voelde mij opeens niet lekker,

ik wil er liever niet aan terugdenken”

Met een klein deukske in mijn moederhart: “Ok, en toen? Hoe ging het dan verder?”

Kind 3: “Ik heb de adem gedaan van in de yoga en toen voelde ik mij terug beter.”

Terwijl de spanning ook bij mij wat wegzakt: “Wauw schat, dat heb jij goed gedaan. Zullen we samen eens nadenken over wat wij als samen gezin nog kunnen doen voor de aarde?”

Sindsdien strijdt kind 3 tegen het gebruik van papieren zakdoeken.

En ik steun hem, alle kleine beetjes helpen, laat die mottige stoffen zakdoeken maar komen. 💪

Dat het een snaar raakte, deze illustratie.

Een gevoeligheid die ik probeer te omarmen.

Want kind 2, die net 15 werd, groeide mij voorbij, meer dan 5 cm ondertussen. En ik ben zelf niet van de kleinsten dus hij wordt écht groot. Gelukkig is hij nog niet te groot voor een knuffel. Als we knuffelen voel ik dat zijn rug zich lichtjes bolt en zijn schouders zich een beetje naar mij toe krommen. Hij lacht en maakt zich nog groter en breder, voor hem is het ook wel wat: voorbij mama en papa groeien.

Kind 1 verbetert tegenwoordig mijn taalfouten… Slimmer ‘als mij’! “Dan ik, mama!!!” Bijna 17 en er hangt een lief aan vast, die ook al groter is DAN ik.

Kind 3 werd 10 begin januari en heeft sinds kort een mening over zijn kleren. Diepe zucht! Zou ik de laatste schattige T-shirtje met walvis en zachte berenknuffeltrui voor hem al gekocht hebben? Kiest hij straks ook voor het tieneruniform van loszittende kleren in blauw zwart of grijs? Die allemaal zeker niet hetzelfde mogen zijn dan die van iemand anders maar er wel exact op moeten lijken.

U ziet het goed… Het zijn officieel allemaal tieners dus.

FML? Soms wel, het dramagehalte gaat met momenten stevig naar omhoog.

Waarom zitten ze niet allemaal op toneel?

‘Elke dag verwacht ik dat het circus aanbelt om hun volgende act op te halen’

Las ik op ‘tieners in huis’, dat omvat het wel.

‘Bro’ moet niet voor mij, da’s me te vreemd. Bij ‘Queen Mom’ haal ik mijn schouders op en lach vanbinnen. ‘Pick your battles wisely’, het blijft dagelijks afwegen. Gaan we voor de principes, voor de waarden en normen die we willen uitdragen of voor de verbinding. Meestal wint de verbinding. En de lach, de humor, die wint ook (bijna) altijd.

Tegelijkertijd geef ik nu op vrijdag zwangerschapsyoga voor Solidaris. Omdat ik mijn kennis wilde opfrissen volgde ik nog maar eens een opleiding. Online, zelf in te plannen en dat is handig met alle die pijlen die ik als beginnend ondernemer schiet. Nooit wetend op voorhand wat er raak zal zijn. De theorie komt in audio bestanden dus ik kan wandelen in het zonnetje ondertussen of de was ophangen. Liever wandel ik dan ik de was ophang maar kijk, er zijn maar zoveel uren in een dag.

Maar goed, die zwangerschapsyoga dus… En die opleiding die nazindert in mijn oren… Die beschrijft elk trimester en de bevalling ook. Dus ik herbeleef het één en ’t ander. Wauw! Wat waren ze klein en wat is het snel gegaan en wat zijn ze groot opeens! Nog een vingerknip en ze wandelen de deur uit.

3 bevallingen en alle 3 zo anders

3 kinderen en alle 3 zo anders.

Voor elk hebben we samen hun handleiding uitgezocht, want die zit er dus niet bij e, bij de geboorte. Misschien dat ik dat in de zwangerschapsyoga toch nog even moet vermelden. Dat ze een klein persoontje krijgen, met een karakter en een willetje enzo.

Of laat ik dat als verrassing, dat ontdekken ze sowieso zelf wel toch? En het is ook niet dat ik weet hoe je een handleiding schrijft of dat die nu al af is ofzo, it ’s a work in progress.

And so am I. Ook ik schrijf nog steeds aan mijn eigen handleiding.

We proberen naar ons eigen handelen te kijken, maken fouten, vallen, leren en staan op.

“Ouders die hun kinderen perfect opvoeden, bereiden hen niet goed voor op de niet-perfecte wereld.” Wie zei dat ook weer? Wat een troost, toch!

Niet perfect: check!

Ploetermoeder: check!

Cliché: check!

Verschillende keren hoorde ik het de voorbije weken: ‘ik ben bang om een fout te maken’.

Van jonge 20’ers en 30’ers vooral, het lijkt hen regelmatig tegen te houden om actie te ondernemen, om te handelen in functie van de klant of de werkgever.

Waar zijn mensen dan precies bang voor?

Zijn ze bang dat er iemand boos wordt en om uitgekafferd te worden?

Zijn ze bang dat er iemand verdrietig wordt of teleurgesteld?

Zijn ze bang om zelf verdrietig te worden omdat ze het nog niet kunnen?

Zijn ze bang om verwachtingen niet in te vullen en een gevoel van falen te ervaren?

Zijn ze bang om er iemand anders mee te belasten?

Zijn ze bang om door een leerervaring te gaan?

Hoe kan je iets leren als je geen fouten mag maken?

Of andersom, is fouten maken net niet de beste leerschool?

Je maakt een fout, je leert er iets uit en je gaat verder.

Wat kunnen we doen om collega’s die hier mee worstelen te steunen?

Wat kunnen we doen om iedereen wat meer ‘Pipi Langkous’ te laten worden:

Onverschrokken & daadkrachtig!

Voor de fans, als Tommy vraagt of Pippi piano kan spelen, antwoordt ze:

“Hoe zou ik dat kunnen weten, als ik dit nog nooit gedaan heb?

“Buiten spelen? Met wie? Al mijn vrienden zijn online!”

Kind 2 speelt niet graag alleen, nooit graag gedaan. Hij speelt wel graag buiten, met een bal liefst. En dat het met 2 of meer wel leuker is met die bal, dat begrijp ik wel. Helaas lijkt ‘buiten spelen’ niet meer zo vanzelfsprekend als vroeger. Het lijkt niet alleen zo, het blijkt ook uit cijfers.

Wij speelden in de straat, ‘rond den blok’, aan de overkant in ‘de boskes’. Er was altijd een ‘slechterik’ die in de gevangenis moest en dan bewaakt moest worden. We kropen door de haag tot er een poortje kwam, maakten ‘soep’ van het onkruid in de wegel achter de tuin. We bouwen kampen en kastelen en nodigden alle buren uit voor het ‘zomerfeest’.

In en rond de tuin, op straat rond de blok, maar niet in het park! Daar was te weinig zicht op wat er dan gebeurde en wie daar allemaal rondhing. Sociale controle, belangrijk voor veel ouders. Zit er daar verschil op? Of zit het op vrije ruimte? Niet echt, denk ik. Toen was ook al alles volgebouwd en het lijkt mij dat we meer dan ooit bewust omgaan met die 2 facetten.

Is onze generatie ouders bezorgder dat hun kind iets zal overkomen? Het drukke verkeer brengt risico’s met zich mee. Misselijke figuren als Dutroux lieten hun sporen na. Daar staat tegenover dat er helaas ook online monsters rondwaren, dat weten we toch allemaal?

Begrijp me niet verkeerd, vast en zeker zijn er online ook een massa skills die kinderen en jongeren kunnen ontwikkelen. Toch heb ik vaak het gevoel dat we iets uit het oog verliezen. Het neemt zoveel ruimte in, in die tijd dat kinderen hebben om op te groeien en bij ons in onze gezinnen zijn.

Niet letterlijk natuurlijk, we zetten onze kinderen op enkele vierkante meters in plaats van hen de buitenruimte te laten in nemen. En we kunnen de deur dichtdoen als ze schreeuwen naar elkaar wat buiten ook niet kan. Daar moeten we hun gejoel er ook maar bij pakken, ook als je zin heb om in rustig een magazine te lezen.

Maar is dat niet raar? Dat zij in een andere wereld ‘spelen’ dan die waar wij in leven?

Is vrij (buiten) spelen dan geen deel meer van ons leven?

Wat houdt jou tegen om je kind vrij buiten te laten spelen?

Ik heb me ooit wel verveeld hoor, ik zie mezelf nog in een grijze zetel hangen: een jaar of 10, benen omhoog over de rand… “mamaaa, ik verveeeeeel mij”

Wist je dat het best wel wat voordelen heeft als je kind zich verveelt?

Wanneer kinderen zich vervelen, worden ze gestimuleerd om hun verbeelding te gebruiken en creatief te zijn. Ze vinden vaak nieuwe manieren om zichzelf te entertainen en ontwikkelen zo verbeeldingskracht.✨

Verveling moedigt kinderen aan om zelf oplossingen te vinden voor die vervelende verveling. Het kan hen helpen om zelfstandig te worden en hun eigen interesses te ontwikkelen. Ze leren hoe ze zichzelf kunnen bezig houden zonder afhankelijk te zijn van constante externe prikkels. Laten gebeuren dus, want wanneer ze probleemoplossende vaardigheden ontwikkelen, kan zelfvertrouwen en zelfredzaamheid groeien.💪

Wanneer kinderen zich vervelen, hebben ze de kans om na te denken over hun emoties en hun interesses. Ze kunnen ontdekken wat hen echt boeit en wat hen gelukkig maakt. Ze leren zichzelf beter begrijpen en als gevolg daarvan stimuleert het ook zelfexpressie. Wanneer kinderen voortdurend geëntertaind willen worden, zou het ook wel eens kunnen dat ze niet veel zin hebben om naar hun gedachten of gevoelens te luisteren omdat er daar iets vervelends zit. ❤️

Hoera, goed nieuws en minder werk voor jou als ouder! Laat je kind maar wat sudderen. 🔥

Verveling kan veel waardevoller zijn voor kinderen dan je op het eerste zicht zou denken.

En ook voor grote mensen natuurlijk!

Mijn standaard reactie op die “mamaaaa, ik verveel mij”?

“Gij gelukzak, dan ga je straks weer superveel goeie ideetjes hebben”

Kind 3 rolt dan eens met zijn ogen 🙄, haalt de schouders op en gaat verder met zich ‘te vervelen’.

______________________________________________________________________________________________________

Nope, deze keer ging het niet zo best. Om te beginnen was ik stevig verkouden en zat mijn hoofd vol @GLOEDcoaching. Want ik wil er dolgraag aan verder werken, zo graag dat ik mezelf voorbij loop. Ik ken mezelf en normaal gezien hou ik regelmatig halt op mijn yogamat. Daar komt mijn lijf en hoofd tot rust maar omdat ik zo verkouden was en dat de anderen niet wou aandoen had ik de les geskipt. En ook mijn eigen momentje thuis op mijn mat had ik niet genomen. Niet slim…

Grrr, moe en overprikkeld inpakken dus, ik probeerde nog om bij te sturen maar het mocht niet baten. Ik ging uit de bocht en viel uit tegen mijn liefsten!

En nee, dan krijg ik dat niet direct onder controle, dan probeer ik het -te snel- te lijmen, dan probeer ik het uit te praten als het ijzer nog heet is in plaats van te wachten tot het koud is. Want we staan op het punt te vertrekken en ik wil niet vertrekken met ruzie en ik wil niet met spanning bij onze vrienden aankomen en ik wil niet…

Ik wil niet dit, ik wil niet dat… Zucht! Adem in en adem uit…

Ik neem de tijd om terug tot mezelf te komen en dan herstellen we de band.

Want fouten maken mag en van proberen kan je leren! Dat is wat ik mijn kinderen wil voordoen. En ja, ik maak fouten en nee, ik heb er geen problemen mee om mijn fouten te erkennen of hen mijn excuses aan bieden. Ik zie het als een leerkans.

Jezelf kwetsbaar opstellen, dat wil ik toch ook dat zij doen? 

Opvoeden vandaag is meer dan ‘grootbrengen’. Onze maatschappij vraagt zoveel meer van ons ouders dan dat we onze kinderen ‘eten, kleren en onderdak’ geven. Ze moeten zich leren staande houden in een snel veranderende maatschappij en verwachtingen zijn er overal. Wij nemen die verwachtingen aan, wij leggen ze onszelf op en daardoor leggen we het onze kinderen ook op.

Niets is zo vermoeiend voor een kind als een perfecte ouder.

Wij leven het voor, wij zijn het model en zij zijn onze spiegel.

Mag jij van jezelf fouten maken? En hoe ga je daar mee om als dat gebeurt?